Vladimir Bartol’un Alamut adlı romanı, 11. yüzyılda İran’da geçen tarihsel bir kurguya dayanır. Hikâye, Alamut Kalesi’nin hâkimi olan Hasan Sabbah ve onun yetiştirdiği fedailer etrafında şekillenir.
Hasan Sabbah, Selçuklu Devleti’ne karşı yürüttüğü mücadelede askerî güçten çok inancı ve zihinsel manipülasyonu kullanır. Temel felsefesinde şu vardır: "Hiçbir şey gerçek değil, her şey mübah." Bu felsefe çerçevesinde bütün planını şekillendirir ve tarihin tanıklık ettiği en çarpıcı ve sıradışı düzmecesini ortaya koyar. Plan şudur: Genç erkekler küçük yaşta kaleye alınır, eğitilir ve mutlak itaate alıştırılır. Bazı fedailer, uyuşturucu etkisiyle sahte bir cennet bahçesine götürülür; burada gördüklerinin gerçek olduğuna inandırılırlar.
Bu deneyimden sonra gençler, Hasan Sabbah’ın kendilerine cennetin anahtarını verdiğine inanır ve onun tek bir sözüyle ölüme gitmeyi kabul ederler. Böylece fedailer, gerçeği sorgulamayan birer suikastçiye dönüşür. Ve dönemin en büyük İran İmparatorluğu olan Selçuklu Devleti'nin kâbusu olur. Devletin önce veziri Nizam-ül Mülk, daha sonra sultanı Melikşah suikastle öldürülerek bu kusursuz düzmecenin kurbanı edilir. Ve koskoca imparatorluk dağılma aşamasına gelir.
Roman boyunca Hasan Sabbah’ın asıl amacı ortaya çıkar:
"İnsanları gerçekle değil, inandıkları şeyle yönetmek." Tarih boyunca dinin nasıl sömürüldüğü, inançların zayıflığıyla nasıl istifade edildiğini görebiliyoruz burada.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.