İnsanları hep ikiye ayırırlar: kadınlar erkekler, zenginler yoksullar, Kuzeyliler Güneyliler. Ama bu taş duvarların ardında tüm ayrımlar kaybolur; geriye tek bir çizgi kalır: içeridekiler ve dışarıdakiler.
Dışarıdakiler onların başka bir dünyaya gittiğini sanır. Oysa içeride de hayat kendi bozuk ritmiyle akar. Kavga vardır, dostluk vardır, kıskançlık, aşk, nefret vardır.
Para derdi de eksik olmaz; bu kirli duvarlar arasında bile cebinin boşluğu insanı kötü etkiler.
Dışarıdakiler içeridekilerin sadece acı çektiğini, sadece beklediğini sanır; ama hayır, burada da bir dünya döner; dar, boğucu ama canlı. Kapatılmak insana en sinsi cezayı vererek onu 40 erkekle gece gündüz her nefeste bir arada yaşamaya mecbur eder. Yemek yerken, bir köşede sessizce düşünürken, ranzada uykuya dalmaya çalışırken -tuvaletin o birkaç dakikalık yalnızlığı dışında hep bir aradasındır.
Gizlilik diye bir şey yoktur; nefesler birbirine karışır, ter kokusu, sigara dumanı, rüzgârın pencereden üflediği toz koğuşun tavanında bir bulut gibi asılı kalır.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.