Öncelikle kitabın harika bir kurgu ile yazıldığını belirterek başlamak istiyorum. Kitabı okurken kendimizi bir müze gezer gibi hissediyor, başkahramanımız Kemal’i de bu müzenin anlatıcısı olarak görüyoruz. Yazarın hikâyeye bir noktada dahil olması ise bize anlatılanların gerçek olduğunu hissettiriyor. Bu sayede hem hikâyeyi hem de karakterlerin duygularını daha içten anlayabiliyor, onlarla daha güçlü bir bağ kurabiliyoruz.
Ve hikâyemize gelecek olursak…
Hikâyenin bende uyandırdığı duyguları ve düşüncelerimin nasıl değiştiğini daha iyi anlatabilmek adına bu noktadan sonra kitaptan alıntılar yapabileceğimi belirtmek isterim. Bu nedenle henüz kitabı okumamış olanlar için:
! SPOILER İÇERİR !
uyarısını eklemek isterim.
Kitaba ilk başladığımda Kemal’e çok içten ve fazlasıyla sövdüğümü söyleyerek başlamak istiyorum. Hatta kitabın başlangıcı ve ilk gidişatıyla birlikte, kitabın adının neden Masumiyet Müzesi olduğunu, hikâyenin hiçbir yerinde masum bir aşk izine rastlayamadığımı düşünmüştüm. Başlangıçta Kemal’in Füsun’a olan ilgisinin bir aşktan çok, tutku ve cinsel arzudan ibaret olduğu çok net bir şekilde görülüyor. Hatta kitabın belirli yerlerinde, Sibel ile mutlu ve huzurlu bir evlilik sürdürürken bu yeni, genç, güzel ve tutkulu sevgilisiyle cinsel arzularını tatmin ederek çok mutlu bir hayat yaşamanın hayalini kurması; üstüne üstlük bunu Allah’ın sadece çok sevdiği kullarına bahşettiği bir “şans” olarak görmesi, Kemal’e ağız dolusu küfür etmemizi oldukça olağan kılıyor. Sibel ile nişanında Füsun’u görünce “gerçekten mutlu olması” ve Sibel ile Füsun’un ortalarına oturduğunda o an bir fotoğraflarının çekilmesini çok istemesi (nişanlısı, kendisi ve sevgilisi?!) Kemal’den nefret etmemizi oldukça kolaylaştırıyor. Bunlardan kaynaklı olarak kitabı uzun bir süre sadece Kemal’e söverek, ondan nefret ederek ve Füsun ile Sibel’e üzülerek okudum.
Kemal’e son kez kızdığım ve düşüncelerimin değişmeye başladığı nokta ise Füsun’u bulup onun evli olduğunu öğrendiği an oldu. Sevgili Kemal! Sadece bunun bir hastalık, geçici bir heves olduğunu düşünüp kendini ve Sibel’i buna ikna etmeye çalışacağına (ki bu çok karaktersizce bir hareket…), biraz cesaretli olup Sibel’den kendin ayrılmayı başarabilseydin ve Füsun’u daha erken bulabilseydin, sonrasında göze alacağın şeyleri daha erken göze alabilseydin, belki de gerçekten hayalini kurduğun gibi mutlu bir hayat yaşayabilirdiniz.
Ve Kemal’e kızmayı bir kenara bırakarak onun duygularına inanmaya başladığım ve bu saçma davranışlarını anlamlandırmaya çalıştığım noktaya gelecek olursak: 8 yıl… Kemal’in 8 yıl boyunca sadece Füsun’u biraz olsun görebilmek için yaptıklarını gördüğümde, Kemal’in Füsun’a gerçekten âşık olduğuna inanmaya başladım.
Ve evet, bazı okuyuculara Kemal’in Füsun ile ilgili saçma sapan şeyleri çalarak biriktirmesi fazla “takıntılı” bir durum gibi gelse de; bir insanın hayatında en değer verdiği insandan uzak olduğunda, çaresizlikten ne kadar ufak şeylere bile razı gelebileceğini, kendini ne kadar ufak ve saçma şeylerle teselli edebileceğini, sırf o insanla alakalı olduğu için ufacık bir eşyanın bile ne kadar anlamlı olabileceğini, günlük hayatta kimsenin dikkat etmediği ufak detaylara önem vererek o insanla alakalı kendisinin bile farkında olmadığı detayları, alışkanlıkları öğrenerek o insana yakın olmaya çalışma çabasını, belki bunları bilirse kendini ona bir nebze bile olsa daha yakın hissedebileceğini düşünmesini hafife almamalıyız.
Ve evet, bu yüzden Kemal, sırf kendini Füsun’a yakın hissedebilmek için 8 yıl boyunca onun karşısında oturarak Füsun’un her şeyini en ufak ayrıntısına kadar dikkatle izlemiş. Onun bir tebessümüyle, ufak bir göz temasıyla dünyalar kadar mutlu olmuş. Füsun’un Samsun sigarasını ortalama dokuz dakikada içmesine kadar her şeyi incelemiş ve ona Füsun’u hatırlatan her şeyi biriktirerek, ondan uzak olduğu zamanlarda bunlara bakıp kendini onun yanındaymış gibi hissetmeye çalışmış. Ve işte tüm bunlar, bana Kemal’in Füsun’a olan aşkını ve onu masum bir şekilde sevebildiğini kanıtladı.
Her ne kadar başta gerçekten karaktersizce davranmış olsa da, bu davranışın sadece genç ve güzel bir kıza duyduğu kaçamak bir arzu ve takıntıdan ibaret olduğunu düşünürsek; Füsun’u sekiz yıl boyunca ona hiç dokunamadan beklemek yerine çok rahat bir şekilde başka birine âşık olabileceğini de söyleyebiliriz. Ayrıca bu evliliği bozmamak için çabalamasını ve kendini bunun bir hastalık olduğuna inandırmasını; Sibel’in bekâretini kaybetmiş bir kız olarak onunla evlenmesi gerektiğini düşünmesi ve dönemin verdiği ailesel–toplumsal baskıların sebep olmasıyla açıklayabiliriz. Yine de belirtmeliyim ki, elbette evlenmek üzere olan bir adamın genç bir kızla ilişki yaşamasının yani hikâyenin başlangıcı ve Kemal’in ilk davranışlarının pek tutar bir yanı yok.
Ancak hikâyenin asıl can yakıcı kısmı bence Füsun’un yaşadıkları. Çünkü bu hikâyeyi yalnızca Kemal’in ağzından dinliyor ve onun gözünden izliyoruz. Füsun’un neler çektiğini tam olarak göremiyor, ancak yaşadıklarının onu ne kadar değiştirdiğini hissedebiliyoruz ve bu beni ciddi anlamda üzüyor. Kemal, genel olarak mutlu bir hayat yaşarken; Füsun’un hayalini kurduğu hiçbir şeye ulaşamaması, üniversiteye gidememesi, oyuncu olamaması, mutlu bir evlilik kuramaması, güçlü ve kendi ayakları üzerinde duran bir kadın olma hayalinin sürekli engellenmesi bu sebeple Füsun'un hayatında "gerçekten mutlu olduğu" bir zaman diliminin hiç olmaması beni en çok yaralayan kısım oldu.
Özetle, anlatılacak daha çok şey var ama hissettiklerimi tamamen aktarmak zor. Yine de şunu söyleyebilirim ki Masumiyet Müzesi, insanı duygusal olarak yoran, düşündüren, zaman zaman öfkelendiren ama sonunda derinden etkileyen çok güçlü bir hikâye.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.