Papatyalar iyileştirmez,
ama nefes aldırır.
sadece karanlığa
beyaz bir susuş bırakır.
Acı hâlâ yerinde durur,
kök salmıştır içine.
Papatya üstüne düşer
kanamaz artık
ama iyileşmez de.
Unutmak değil bu,
hatıranın gözlerini kapatması.
Ve ben bilirim
Gündüz açan her papatya
gecenin ne kadar derin olduğunu
sessizce anlatır.