Hostes Hanım
@karamsar_bulut
114 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Saatler geçmiyor, bu rüzgâr artık esmiyor
Bana senden kalan hatıralar da yetmiyor
Ellerim üşüyor, fotoğraflar konuşmuyor
Bu zalim dünyada hiçbi' şey beni ısıtmıyor
Derler ki Tanrıların eski çağlarında, kalbi bir kez kırılıp da tekrar atan insanlara zambak fısıldanırmış.
Zambak, her çiçekten farklıymış; çünkü onu sevmek kolay değilmiş. Ne gül gibi cilveli, ne papatya gibi çocukmuş. Zambak, suskunmuş. Gururlu, mesafeli, zarif ama aynı zamanda karanlıkmış.
Zambak seven insanlar da böyleymiş; sıradan aşklara yüz çeviren, sevdiğinde dibine kadar inen, sevdikçe kendinden vazgeçen... Onlar için aşk bir oyun değil, bir ibadetmiş. Kalplerinde hafiflik değil, yangın taşırmışlar. Sevilmekten çok, yakılmak isterlermiş.
Zambak seven biri sana göz ucuyla bile bakıyorsa, bil ki o an her şeyi düşünmüştür: seni, geçmişini, en sevmediğin yönünü bile sevip sevmeyeceğini... Çünkü onlar severse bir ömür susar, ama bir daha da unutmazlarmış.
Bu yüzden “Zambak sevenlere dikkat et.” derlermiş; onlar sıradan bir gülüşe değil, içini paramparça eden suskunluğa aşık olurmuş.
Reklam