Bir kaybın hüznü, bir suçlanmanın ağırlığı.
"İnsan bazen en çok sevdiği kişiyi kaybettikten sonra değil, ona inanılmadığında yıkılır."
Bu kitap beni korkutmadı.
Ama üzdü, kırdı, parçaladı ve zihinsel olarak yordu.
Boynuzlar benim için fantastik bir roman olmadı; duygusal olarak zorlayıcı bir deneyim oldu. Okurken sürekli bir gerginlik, bir iç sıkışması vardı. Sayfalar ilerledikçe sadece olaylara değil, kendi içimde bir şeylere de bakmaya başladım. Bu kitap bende bir şeyleri uyandırdı — rahatlatıcı değil, rahatsız edici şekilde.
Merrin’e üzülmem sessizliğineydi. Söylenememiş, yanlış anlaşılmış, geç kalmış her şeye.
Ig’e üzülmem ise adaletsizliğeydi. Yas tutmasına bile izin verilmeyen bir yalnızlığa. Suçsuzken kirletilmeye.
En kırıcı olan şey şuydu:
Bu hikâyede kimse tam olarak “kurtulmuyor”. Gerçek ortaya çıksa bile, olanlar geri alınmıyor. Adalet geliyor ama iyileştirmiyor. Bu yüzden kitap bittiğinde bir ferahlama hissetmedim; aksine içimde bir boşluk ve yorgunluk kaldı.
Joe Hill’in anlatımı akıcı ama merhametli değil. Mizah var, ironi var ama bunlar yükü hafifletmiyor; sadece gerçeği daha çıplak hâle getiriyor. Fantastik unsurlar bir kaçış değil, insanın içindeki karanlığı açığa çıkaran bir araç gibi kullanılmış.
Boynuzlar herkes için uygun bir kitap değil.
Ama bazı kitaplar iyi hissettirmek için yazılmaz.
Bazıları seni sarsmak, parçalamak ve sonra sessizce bırakmak için yazılır.
Bu da onlardan biri.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.