Homologlar Evi’ni bitirdiğimde aklımda kalan ilk şey, kitabın atmosferi ve anlatım dili oldu. Okurken yormayan ama hafif hafif içine çeken bir anlatımı var. Öyküler arasında dolaşırken sanki aynı evin farklı odalarına girip çıkıyormuşum gibi hissettim. Her hikâye kendi başına ayakta duruyor ama yine de ortak bir ruhu paylaşıyorlar. Bu da kitabı parçalı olmasına rağmen bütünlüklü kılıyor.
Genel olarak öyküleri sevdim; bazıları düşündürdü, bazıları kısa olmasına rağmen iz bıraktı. Ancak tam da bu noktada kitapla ilgili en büyük isteğim ortaya çıkıyor: Devamını görmek isterdim. Bazı hikâyeler bende biraz daha derinleşme, karakterlerle daha fazla vakit geçirme isteği uyandırdı. Sanki tam alışmışken kapı kapandı gibi hissettirdi. Bu eksiklik mi, yoksa bilinçli bir tercih mi emin değilim ama okur olarak içimde bir “biraz daha” duygusu kaldı.
Tüm bunlara rağmen Homologlar Evi, dili ve öykü dünyasıyla keyifle okuduğum bir kitap oldu. Benim için 10 üzerinden 7’yi hak ediyor; özellikle kısa öykü sevenlerin şans vermesi gereken bir kitap.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.