Bu seriyi ilk okuduğumda 11–12 yaşlarındaydım. Filmlerini defalarca izlemiş olsam da kitaplara bir daha dönmemiştim. Şimdi 30 yaşıma girerken yeniden okumak… garipti. Ama aynı zamanda iyi geldi.
Muhtemelen bugün ilk kez okuyor olsaydım hiç beğenmezdim. Edebi olarak neredeyse hiçbir iddiası yok. Dil zayıf, olaylar çoğu zaman saçma, Bella ise insanı gerçekten sinir edebilen bir karakter. Sürekli beceriksiz, sürekli kendini küçümseyen, kararlarıyla “neden?” dedirten biri. Edward desen ayrı bir problem zaten.
Ama buna rağmen… okurken keyif aldım.
Çünkü bu kitap bana hikâyeden çok bir zamanı hatırlattı. Okurken tekrar o küçük kız çocuğu oldum. Sayfaları heyecanla çeviren, Edward’la Bella’ya gerçekten kalbi atan, her sahneyi büyük bir ciddiyetle yaşayan hâlime döndüm. O tanıdık his mutlu etti beni.
Bugünden baktığımda çok kötü olduğunu görebiliyorum. Mantık hataları var, karakterler sorunlu, romantizm fazlasıyla toksik. Ama bazen bir kitabın iyi olması için “iyi yazılmış” olması gerekmiyor. Bazen sadece hatırlatması yetiyor.
O yüzden Alacakaranlık benim için artık iyi bir seri değil;
ama iyi bir anı.
Seriyi bitireceğim. Kitaplığımda olmasını istiyorum.
Belki edebi değeri yok ama benim hayatımda bir yeri var — ve bazen bu, fazlasıyla yeterli.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.