Bu kitabı okurken kendimi bir ailenin salonunda oturuyormuş gibi hissettim. Her şey çok samimi, çok içten anlatılmış. Şirin Devrim,ailesini süsleyerek ya da idealize ederek değil, olduğu gibi anlatmış. Bu da kitabı benim için daha gerçek ve etkileyici yaptı. Kitapta bazı yerlerde sıkılmadım değil fakat genel anlamda okuma arasını kısa tuttukça kitap beni daha da içine aldı. Özellikle Cevat olaylarında.
Kitap sadece bir aile hikâyesi değil; aynı zamanda Osmanlı’dan Cumhuriyet’e geçiş sürecini, o dönemin kültürünü ve sanat anlayışını da hissettiriyor. Şakir Paşa Ailesi’nin neden bu kadar üretken ve sıra dışı bireyler yetiştirdiğini okudukça daha iyi anlıyorsun. Sanatın, özgürlüğün ve tartışmaların hiç eksik olmadığı bir ev ortamı var. Bu aileyi okurken adeta bu kadar lüks içinde sanat içinde yaşarken gariban Türk halkı da aklıma gelmedi değil. Millet ülkeden ülkeye giderken… neyse
Anlatım dili çok akıcı. Ağır bir tarih kitabı gibi değil; daha çok birinin sana geçmişini anlatması gibi. Bazı yerlerde “keşke biraz daha detay olsaydı” dediğim oldu ama genel olarak kitabın sıcaklığı bunu unutturuyor.
Beni en çok etkileyen şey, herkesin kusurlarıyla, çelişkileriyle anlatılmasıydı. Kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değil. Bu da karakterleri daha insani kılıyor. Kitabı bitirdiğimde sanki o aileyi tanımışım gibi hissettim. Bir insanın aile olaylarını anlatırken her şeyle barışık bir şekilde anlatması zordur. Şirin Devrim bence bunu başarıyla sağlamış.
Ve Fahrünnisaya ben aşırı sinir oldum bunu söylemeden geçemeyeceğim.
Başlarken acaba sıkılır mıyım dedim hatta bazı yerlerinde sıkıldım yalan değil ama okuma molalarını uzun tuttuğum için kopmalar yaşamış olabilirim Genel olarak, anı türünü seven, tarih ve sanatla iç içe hikâyelerden hoşlanan herkesin keyifle okuyacağını düşünüyorum.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.