Şehnaz, annesi ve anneannesiyle aynı evde yaşayan, hayatının son dönemlerinde unutamama hastalığına yakalanmış bir kadın. Bu tuhaf hastalığın kökenini, geçmişini didik didik ederek anlatıyor bize.
aynı zamanda üniversite yıllarında hocasıyla başlayan ve tam otuz yıl süren yasak bir ilişkiyi okuyoruz. Şehnaz’ın uzun süre “aşk” sandığı bu bağ, aslında geç fark edilen bir bağımlılık ve ruhsal hastalık hâli. tam bir esaret. Yanımda olsa, arkadaşım olsa kesin döverdim bu kızı. Hep veren, hep susan, hep yetmeye çalışan tarafta. Aşk diye diye özsaygısını bir başkasının eline bırakıyor. Âşıklık köleliğe, bağlılık teslimiyete dönüşüyor. İnanılmaz bir şey, hem de körü körüne.
Diğer taraftan bir gece annesinin uyurgezer olduğunu fark etmesiyle, asıl tokat geliyor. Uykuda dökülen cümleler, yıllardır saklanan aile sırlarını ortaya çıkıyor. Şehnaz’ın bildiğini sandığı geçmiş, anne, anneanne, hatta daha önceki kuşaklarla birlikte paramparça oluyor. Meğer mesele sadece onun seçtiği yanlış adam değilmiş; nesilden nesle taşınan kadın yaraları varmış.
kitap bir narsistin elinde harcanan bir ömrü anlatırken, aynı anda dört kuşak kadının bastırılmış acılarını da yüzümüze vuruyor. Sağlıksız anne-kız ilişkileri, susarak büyütülen travmalar, “böyle gelmiş böyle gider” denilen kaderler…
geçenlerde okuduğum diğer bir kitapta aşık olduğumuz kişiyi istemeden seçiyoruz, bize travma yaratacak kişiyi bilinçaltımız hemen buluyor diyordu. Şehnaz’ın yaşadığı şey de buna benzer.. hem çok üzüldüm, hem çok sinirlendim. ama iyi ki okudum
·
60 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.