Anton Çehov’un Altıncı Koğuş’unu okurken asıl tedirgin edici olan şey delilik değil, “normal” sayılan hayatın kendisi oldu. Akıl ile delilik arasındaki çizginin ne kadar ince ve keyfi olduğunu, biraz güç ve biraz da kayıtsızlıkla insanların nasıl sessizce yok sayılabildiğini düşündüm. Kitap bittiğinde hikâye kapanmadı; kafamın içinde sorular kaldı. En çok da şu: Gerçekten kim akıllı, kim hasta?
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.