Bu kitabı bitirdiğimde içimde garip bir sıcaklık kaldı. Acıdan çok şefkatle karışık bir sıcaklık… Algernon’a Çiçekler bana zekânın ne olduğundan çok, insan olmanın ne demek olduğunu düşündürdü. Daniel Keyes, zekâ artışı gibi bilimsel bir konuyu anlatırken aslında bizi duygularımızla, kırılganlıklarımızla ve en çok da görmezden gelinen yanlarımızla yüzleştiriyor.
Charlie’nin dünyaya bakışı o kadar saf, o kadar içten ki; sayfalar ilerledikçe sadece onun zekâ yolculuğunu değil, insanların ne kadar acımasız, ne kadar yüzeysel ama bir o kadar da sevgiye muhtaç olduğunu görüyoruz. Zekâ yükseldikçe yalnızlığın da artması, farkındalığın bazen bir armağan değil bir yük olması kitabın en can yakıcı tarafıydı benim için.
Bu roman bana şunu hatırlattı:
Anlaşılmak, sevilmek ve kabul edilmek için “üstün” olmaya gerek yok. Asıl mesele, insanca kalabilmek. Charlie’nin her satırı empatiyi, merhameti ve kendimize sormaya pek cesaret edemediğimiz soruları fısıldıyor:
“Ben gerçekten görülüyor muyum?”
“Sevgi, zekâdan bağımsız olabilir mi?”
Kitabı okurken defalarca durup düşündüm, boğazım düğümlendi, bazı yerlerde gözlerim doldu. Çünkü bu hikâye biraz da hepimizin hikâyesi. Güçlü olmak isterken kırıldığımız, farkına vardıkça yalnızlaştığımız, ama yine de sevilmeyi umduğumuz anların kitabı.
Algernon’a Çiçekler bitti ama etkisi bitmedi. Bazı kitaplar vardır, rafta durmaz; insanın içinde dolaşır. Bu da onlardan biri.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.