Bir roman gibi yazdım seni,
Sonu noktasız cümlelerle.
Bir kıvılcım gibi uzandım göğe,
Ulaşılmaz yıldızlar ile.
Bir haber uçurdum sırlardan
İsmindi yankılanan
Serçenin çığlığından...
Sanma solukla çağlar diyarım
Umudum dağıldı
Uğrunda sarıldığım umudum...
Sevgim kafesinden uçar
Yollardan yol aşardı.
Son duraktı bekleyen tuzağım,
Sonunda sen olmasaydın.
Yol benimdir,
Taşan gönlümden ve sana akan...
Şimdi keder benimdir,
Bilmediğin bu hüzün sen olmasan...
~Ebrar Yalçın