Bir insanın hayata tutunmak için ne kadar az şeye, ama ne kadar büyük bir yüreğe ihtiyaç duyduğunu Sol Ayağım’da gördüm.
Bu kitap bir hayat hikâyesinden çok daha fazlası. Kelimelere ulaşamayan bir ruhun, sessizliğin içinden kendine yol açma çabası. Christy Brown’un sol ayağıyla yazıya tutunması, bana engelin bedende değil, vazgeçişte başladığını hissettirdi. Okurken insanın içi acıyla değil, hayranlıkla doluyor; çünkü bu bir isyan değil, sabırlı bir direniş.
Her sayfada, kendini anlatabilmek için verilen o sessiz mücadele var. Dışarıdan bakıldığında görünmeyen ama içeride durmadan büyüyen bir çaba… En çok da annesiyle kurduğu bağ dokunuyor insana. Bir annenin inancı, bir çocuğun kaderini nasıl değiştirebilir; sevginin, en ağır engelleri bile nasıl aşabildiğini çok sade ama çok derin bir yerden anlatıyor.
Brown’un yalnızlığı, çaresizliği ve ardından gelen o küçük ama anlamlı fark edişler insanın kalbinde iz bırakıyor. Sol Ayağım, alkışlanan bir başarının değil; var olma mücadelesinin kitabı.
Son sayfayı kapattığınızda geriye kalan şey sessiz bir saygı. Bir insanın dünyaya sesini duyurabilmesi için sadece bir ayağa sahip olması… ama kalbinin, bütün dünyayı taşıyabilecek kadar geniş olması.🪽
Engel neydi? Baştan tanımaları yapılması gereken kelimeler arasında artık benim için
·
29 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.