Kendini denizin ortasında belirsizliğe sürüklenen, yolunu izini kaybetmiş ve hayat mücadelesi veren bir Denizci olarak tanımlayan anne ile bu yolda ona sürekli olarak emirler veren, tetikte olan ve hayatını birden savaş alanında bir cepheye döndüren Asker olarak tanımladığı bebeğinin hikayesini okuyoruz. Kitabın isminin seçilmesinin altında bu metaforlar yatıyor.
Baş karakterimiz anne olduktan sonra hayatında (zihninde, bedeninde, ruhunda, kimliğinde ve kocasıyla olan ilişkisinde) süregelen değişimler o kadar yorucudur ki kendisiyle ve bebeğiyle sürekli bir mücadele içerisindedir. Anne olmak için işini bırakmıştır, tüm gününü bebeğinin ihtiyaçlarına ayırmak zorundadır ama yanında ne ona yardım eden bir koca ne de işini kolaylaştıracak sağlam bir psikoloji vardır. Tek başınadır. Doğum sonrası depresyon belirtileri gösterir. Bebeğini çok sever, onun yanında olmaktan huzur duyar ama onun ihtiyaçlarını karşılamaya çalışırken tüm hayatını bir kenara bırakmak zorunda kalır ve bu yaşantı onu bir belirsizliğe sürükler.
Adeta yorgun bir savaşçı olur. Düzenli bir uykusu yoktur, zihni bulanıklaşır, gerçekle sanrı arasında ayırt edemediği yaşantılar geçirir; duyguları karman çorman hale gelir, öfke, suçluluk, pişmanlık, nefret gibi duygular sevginin etrafında bir çember oluştururlar. Bebeğini ve onunla olmayı çok sever ama bir yandan ya ona zarar verirsem gibi düşüncelere kapılır. Eski yaşantısına ve eski kimliğine özlem duyar. Sosyalleşmeyi, çalışmayı, tek başına kalmayı özler. Kısacası eski ile yeni hali arasındaki farklılıkların normal olabileceğini kabul etmekte ve bunun bir sürece dayandığını anlamakta zorluk çeker.
Annenin bu yaşadıklarını okurken kadınların anne olmayla ilgili ne kadar çok kaygı ve baskıya maruz kalabileceğini bir kez daha görmüş oldum. Kadının toplumsal cinsiyet rolleri ağır ve yazarın bunları çok şeffaf bir şekilde aktarmış olması çok hoşuma gitti. Annenin duyguları o kadar yoğun ve gerçekçiydi ki yazarın bu derece iyi betimleyebilmesi beni çok etkiledi. E tabii kadın kadının halinden anlar. Kesinlikle her anne ve çocuk ilişkisi kendine özeldir bunu iyi anlamak lazım ama bir baba babalığını yapmalı ve anneye destek olmalı bunun da ne kadar önemli olduğunu görüyoruz. Ebeveynlik bir ekip işidir. Tek başına kimseye böyle bir sorumluluk yüklenmemeli.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.