Oralarda yaşamak, kadın olarak yaşamak çok zor.
Hosseini bu kitabı yazarken sanki bize şunu demek istemiş: Savaş sadece cephede yaşanmaz. Savaş, evin içinde yaşanır.
Mutfakta, kapı önünde, okul yolunda, bir kadının susturulmuş sesinde yaşanır.
Romanın merkezinde iki kadın var: Meryem ve Leyla. İkisi çok farklı hayatların içinden geliyor ama zamanla aynı kaderin içine düşüyorlar. Sebebi savaş, anlaşılıyor ki savaş insanları aynı kılıyor, eğitim, ekonomi, sınıf, mahalle kalmıyor.( fırsatı olup, ülkeden ayrılanlar hariç ama onlarda gittikleri yerde bir sürü sorunla yüzyüze kalıyorlar.)
Bu iki kadının yaşadığı şeyler, dünyanın birçok yerinde bugün şu saatte hâlâ yaşanıyor bunu bilmek insanın içini acıtıyor.
Karakterlerden Meryem: Onun hikâyesi; sessizlikle büyüyen bir insanın, içinden bir yerden yeniden “insan kalmayı” çıkarması gibi. Leyla ise umutlu başlıyor ama hayat ona “umut” denen şeyin bedelini de gösteriyor.
Ve kitabın en sarsıcı tarafı şu bence:
Bu roman sadece zulmü anlatmıyor…
Zulüm normalleşince insanın ne kadar yalnız kaldığını da anlatıyor. Ama şunu da söylemeden geçemem: Bu kitap karanlık bir kitap evet… Fakat içinde öyle bir yer var ki, insanı tekrar hayata bağlayan bir şey bırakıyor: dayanışma, dayanışma varsa güçlüklerle mücadele için umut varoluyor. İnsana insan lazım demiş eskiler. Ve eşekten düşenin halinden, eşekten düşer anlar demişler.
Kültürel ve tarihsel bir açıdan da bakarsak: Kitap Afganistan ülkesinin eğitimi, tarihi, kültürü dini inançları ve demografik yapısı hakkında bilgiler veriyor. Kitaptan sonra Afganistan, Pakistan hakkında araştırma ve incelemelerim oldu. Rus dönemi, Abd dönemi, Taliban dönemi, bölgesel güçler, vb bir çok bilgiye eriştim. Türkiye'ye gelen Afganların ülkemize uyumlanamamalarını çok daha net anladım. Kültür, savaş, eğitim, kadına çocuğa doğaya dine bakışımız oldukça farklı. Bu sebeple beklenen uyumlanma çabuk olmayacak.
İyi okumalar.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.