Altıncı Koğuş, Anton Çehov’un akıl, delilik ve toplumsal duyarsızlık üzerine yazdığı çarpıcı bir eserdir. Hikâye, bir kasaba hastanesinin bakımsız akıl hastaları bölümü olan Altıncı Koğuş’ta geçer. Hastanenin başhekimi Dr. Andrey Yefimiç Ragin, hayata karşı ilgisiz, kaderci ve felsefeye sığınan bir karakterdir. Acıyı küçümser, insanın düşüncesini değiştirerek her şeye katlanabileceğini savunur. Koğuşta kalan hastalardan İvan Dmitriç Gromov ise adaletsizliğe karşı aşırı duyarlı, zeki fakat paranoyak bir adamdır. Ragin ile Gromov arasında geçen konuşmalar, akıl ile delilik arasındaki sınırın ne kadar belirsiz olduğunu gösterir. Andrey’e göre kasabada gerçekten akıllı sayılabilecek tek kişi İvan’dır ve o da “deli” denilerek hastaneye kapatılmıştır. Bu düşünceyle Çehov, aklın resmî tanımlarla değil, düşünme yetisi ve vicdanla ölçülmesi gerektiğini vurgular. Kasabadaki sözde “akıllı” insanlar düzeni sorgulamaz, adaletsizliği kabullenir ve çıkarlarını korur. Buna karşılık İvan, haksızlıklara karşı sürekli düşünen, rahatsız olan ve itiraz eden biridir. Bu yüzden toplum için tehlikeli görülür. Zamanla Ragin’in hastayla yakınlığı çevresi tarafından şüpheli bulunur ve ironik biçimde kendisi deli ilan edilerek Altıncı Koğuş’a kapatılır. Daha önce küçümsediği acıyı burada bizzat yaşar ve felsefesinin boşluğunu anlar. Çehov bu eserinde, asıl deliliğin bireylerde değil; acıya kayıtsız kalan, zulmü normalleştiren toplumda olduğunu vurgular.
Çehov sorar:
Gerçekten kim deli?
Koğuşta kapatılanlar mı?
Yoksa zulmü normalleştiren “sağlıklı” toplum mu?
Andrey akıllıdır ama duyarsızdır.
İvan “deli”dir ama ahlaki olarak uyanıktır.
Çehov’a göre delilik bazen fazla farkında olmak demektir.
Andrey’in hatası:
Acıyı teoride küçümsemesi
Ama onu hiç yaşamamış olması
Çehov burada şunu söyler:
Acıyı yaşamadan yüce yargılar veren herkes, ilk darbede çöker.
Ve Andrey çöker.
Andretmy İvan’a der ki:
“Gerçek acı, düşünceyle aşılır.”
Ama koğuşa kapatıldığında:
Dayak yer
Aç kalır
Aşağılanır
Ve anlar:
Acı felsefe dinlemez.
Toplumda aklı başında olmak çoğu zaman uyum sağlamakla karıştırılır; oysa gerçekten düşünen kişi dışlanır. Bu nedenle kasabadaki tek “akıllı”nin hastanede olması bir tesadüf değil, sert bir toplumsal eleştiridir.
Altıncı Koğuş, deliliği değil;
acıya alışmayı, zulmü normalleştirmeyi ve empati yoksunluğunu yargılar.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.