Stephen King’in Canavar kitabını okurken başta klasik bir korku hikâyesiyle karşılaşacağımı düşündüm. Başlığı ve King’in genel tarzı, insanı ister istemez dışarıdan gelen bir tehdit, somut bir canavar beklentisine sokuyor. Ancak kitap ilerledikçe fark ettim ki bu hikâye, alıştığımız anlamda bir korkudan çok daha fazlasını anlatıyor.
Hikâyeyi anlatan karakter, yaşadıklarını bir itiraf gibi aktarıyor. Okur olarak ben de uzun süre onun anlattıklarını sorgulamadan kabul ettim. Travma yaşamış, korkmuş ve çaresiz bir baba portresi çiziliyor. Fakat sayfalar ilerledikçe anlatımdaki boşluklar ve bazı duygusal kopukluklar beni rahatsız etmeye başladı. Anlatılanlarla hissedilenler arasında bir uyumsuzluk vardı ve bu da anlatıcının ne kadar güvenilir olduğu sorusunu aklıma getirdi.
Kitaptaki “canavar” benim için zamanla somut bir varlık olmaktan çıktı. Daha çok bastırılmış öfke, suçluluk ve yüzleşmekten kaçılan bir gerçeklik gibi hissettirdi. Anlatıcının yaşananları kendi dışına itme çabası, “Ben yapmadım, bana oldu” deme ihtiyacı, hikâyenin en çarpıcı yönlerinden biriydi. King’in burada asıl korkuyu kanlı sahnelerle değil, insan zihninin karanlık tarafıyla kurduğunu düşünüyorum.
Finale gelindiğinde ise eşin ağladığı sahne benim için kitabın en sarsıcı anı oldu. O sahne, anlatıcının kurduğu içsel hikâyenin dış dünyadaki karşılığı gibiydi. Net bir açıklama yapılmıyor ama okura güçlü bir his bırakılıyor: Anlatılan her şey sandığımız kadar masum olmayabilir. King’in bu belirsizliği özellikle koruduğunu ve okuru rahatlatmak istemediğini düşünüyorum.
Canavar bittiğinde bende kalan şey korkudan çok huzursuzluk oldu. Kitap, “asıl canavar nerede?” sorusunu açıkta bırakıyor ve bu sorunun cevabını okurun vicdanına teslim ediyor. Benim için bu hikâye, insanın kendisiyle yüzleşemediğinde nasıl bir canavara dönüşebileceğini sessiz ama etkili bir şekilde anlatan bir metin oldu.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.