Bu yılın ilk eseri bu yazardan oldu ve merak ettiğim bir kitaptı. Aşırı melankolik ve hüzünlü bir eser olduğunu biliyordum. Aslında öncelikli merakım "Kuzeyli Annem" olsa da, yolum önce bu kitapla kesişti.
Kitabın başında yer alan ve çok güzel bulduğum bir alıntı var: “Ben yalnızlığı istemiyorum ama yalnızlığa gereksinim duyuyorum.”
— R. Barthes.
Bu alıntı, kitabın içeriğini neredeyse tamamen özetliyor. Çünkü yazar hem yalnız olmaktan korkuyor hem de yalnız kalmak için bahaneler üreten biri.
İnsan bazen yazara “tamamen kafayı yemiş” gözüyle bakabiliyor; ancak bazı cümlelerine, hatta çoğuna hak vermemek zor. Yine de bazı yerlerde fazlasıyla aşırıya kaçtığını düşündüğüm anlar oldu. Belli ki çok ağır şeyler yaşamış. Bazı kimselere abartılı gelebilir ancak yinede farklı bir bakış açısı görmek için okumaya değer.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.