Rojava’da insanlar ölmüyor sadece.
Rojava’da insanlar öldürülüyor.
Ve bu, kimsenin “haberim yoktu” diyemeyeceği kadar açık, çıplak ve sistemli.
Bir halk, haritaların keyfine göre nefessiz bırakılıyor.
Bir coğrafya, çıkar hesaplarının arasında sıkıştırılıyor.
Bir çocuk, büyük devletlerin kirli cümleleri yüzünden toprağa erken giriyor.
Soruyorum:
Bir halkın yaşama hakkı ne zaman pazarlık konusu oldu?
Bir çocuğun canı hangi masada “kabul edilebilir kayıp” sayıldı?
Rojava’da Kürtler, sadece silahla değil; inkârla, sessizlikle, ikiyüzlülükle vuruluyor.
Bombadan sağ çıkan, ambargodan boğuluyor.
Kurşundan kurtulan, yalnızlığa teslim ediliyor.
Dün demokrasi diyenler, bugün susuyor.
Dün insan hakları diye kürsüye çıkanlar, bugün takvimlerine bakıyor.
Çünkü Rojava, çıkarların yolunda bir “fazlalık” sayılıyor.
Ama şunu bilin:
Bir halkı yok saymak, onu yok etmez.
Sadece suçunuzu büyütür.
Rojava’da kadınlar hedef alınıyor çünkü korkutuyorlar.
Çünkü boyun eğmiyorlar.
Çünkü “kurtarılmayı bekleyen” değil, kendini savunan kadınlar onlar.
Bir kadın silah tuttu diye değil;
Bir kadın özne olduğu için vuruluyor.
Çocuklar öldürülüyor çünkü gelecektirler.
Çünkü hafızadırlar.
Çünkü bir halkın yarını, bugünden yok edilmek isteniyor.
Ve dünya…
Dünya bunu izliyor.
Sessizlik tarafsızlık değildir.
Sessizlik, faille aynı saftır.
Bir halk katledilirken susan herkes, bu suçun ortağıdır.
Rojava’da direniş bir romantizm değildir.
Direniş, hayatta kalmanın son biçimidir.
Direniş, “ölmeye razı değiliz” demektir.
Bu yüzden Rojava’yı savunmak, bir kimlik meselesi değil;
bir insanlık sınavıdır.
Bugün Rojava düşerse,
yarın “insan hakları” sadece bir afiş cümlesi olur.
Bugün Kürtlerin ölümü normalleşirse,
yarın herkesin ölümü kolaylaşır.
Biz ağlamaktan utanmıyoruz.
Çünkü bu gözyaşı zayıflık değil, tanıklıktır.
Ama şunu da söylüyoruz:
Ağlamak yetmez.
Susmak affedilmez.
Rojava yaşıyor.
Çünkü orada hâlâ direnmek isteyen insanlar var.
Ama daha ne kadar yalnız bırakılacaklar?
Bu bir ağıt değil.
Bu bir iddianamedir.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.