Deride Kalan Hakikat...Alıntı
Bu kitabı okurken sadece “anladım” diyemedim; çünkü acısı bana geçti. 
Etini Acıtmak, okuru ikna etmeye çalışan bir metin değil; sessizce yanına oturup aynı yere bastığını fark ettiren bir anlatı. 
Orhan Murat Bahtiyar dili süslü değil ama bu bir eksiklik değil, bilakis bilinçli bir tercih: Hayat da zaten böyle acıtıyor—yüksek sesle değil, tanıdık bir cümleyle, eski bir kokuyla, yarım kalmış bir bakışla. Metindeki yer yer varolan nostalji, geçmişe duyulan romantik bir özlem değil; hatırlamanın kaçınılmaz sızısı. O yüzden kitap “yalnızca güzel” değil, aynı zamanda dürüst.
Anlatılanlar çoğu zaman bildiğimiz gerçekler: yalnızlık, yorgunluk, içe atılan cümleler, söylenmeyen ama bedende biriken şeyler. Ama mesele bunların ne olduğu değil; nasıl anlatıldığı. Bahtiyar, dramatize etmiyor, ajite etmiyor. Tam tersine, duygunun üzerindeki örtüyü kaldırıyor ve seni onunla baş başa bırakıyor. Bu yüzden kitap okurken “ben de bunu yaşadım” demek bile fazla kalıyor; çünkü asıl his, “ben bunu zaten taşıyormuşum” farkındalığı. Etin acıması tam olarak bu: zihinsel bir sarsıntı değil, bedensel bir tanıma.
Bu metnin asıl gücü, okuru rahatlatmamasında. Teselli yok, çözüm yok, umut pazarlaması hiç yok. Ama garip bir şekilde insanı güçlendiren de bu. Çünkü acının adını koymadan, onu cilalamadan, “normalleştirmeden” anlatıyor. Hayatın içinden olması da buradan geliyor: sokakta, evde, bir cümlenin ortasında yakalıyor seni. Etini Acıtmak bana şunu hissettirdi: Bazı kitaplar kalbe dokunmaz, deriye iner. Ve ben bu kitabı okurken, hayatın bazı yerlerinin gerçekten de acıdığını inkâr edemedim.
Okur kalın...
Etini Acıtmak, okuru ikna etmeye çalışan bir metin değil; sessizce yanına oturup aynı yere bastığını fark ettiren bir anlatı. Orhan Murat Bahtiyar dili süslü değil ama bu bir eksiklik değil, bilakis bilinçli bir tercih: Hayat da zaten böyle acıtıyor—yüksek sesle değil, tanıdık bir cümleyle, eski bir kokuyla, yarım kalmış bir bakışla. Metindeki yer yer varolan nostalji, geçmişe duyulan romantik bir özlem değil; hatırlamanın kaçınılmaz sızısı. O yüzden kitap “yalnızca güzel” değil, aynı zamanda dürüst.
Anlatılanlar çoğu zaman bildiğimiz gerçekler: yalnızlık, yorgunluk, içe atılan cümleler, söylenmeyen ama bedende biriken şeyler. Ama mesele bunların ne olduğu değil; nasıl anlatıldığı. Bahtiyar, dramatize etmiyor, ajite etmiyor. Tam tersine, duygunun üzerindeki örtüyü kaldırıyor ve seni onunla baş başa bırakıyor. Bu yüzden kitap okurken “ben de bunu yaşadım” demek bile fazla kalıyor; çünkü asıl his, “ben bunu zaten taşıyormuşum” farkındalığı. Etin acıması tam olarak bu: zihinsel bir sarsıntı değil, bedensel bir tanıma.
Bu metnin asıl gücü, okuru rahatlatmamasında. Teselli yok, çözüm yok, umut pazarlaması hiç yok. Ama garip bir şekilde insanı güçlendiren de bu. Çünkü acının adını koymadan, onu cilalamadan, “normalleştirmeden” anlatıyor. Hayatın içinden olması da buradan geliyor: sokakta, evde, bir cümlenin ortasında yakalıyor seni. Etini Acıtmak bana şunu hissettirdi: Bazı kitaplar kalbe dokunmaz, deriye iner. Ve ben bu kitabı okurken, hayatın bazı yerlerinin gerçekten de acıdığını inkâr edemedim.
Okur kalın...·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.