Elizabeth Strout ile Olive Kitteridge isimli romanıyla tanışmıştım. Olive Kitteridge en sevdiğim kitaplardan biridir. Yazarın yeni kitabının çıktığını da görünce hemen edinmiştim. Benim Adım Lucy Barton adlı romanı, hastane odasında geçen kısa bir zaman diliminde Lucy ile annesi arasındaki konuşmalar etrafında şekilleniyor. Ancak bu konuşmalar bekleyebileceğiniz türden yüzleşmeler ya da derin duygusal açılımlar barındırmıyor. Daha çok mesafeli, dolaylı ve kırılgan. Yaşanan trajedileri büyük olaylar gibi anlatmıyor Elizabeth Strout daha çok sessizlikler, yarım kalmış cümleler ve söylenmeyenler eşlik ediyor anlatıya.
Strout’un dili sade ve bilinçli bir biçimde ketum. Bu sadelik kimi okurlar için güçlü bir atmosfer yaratırken, benim için yer yer eksiklik duygusu uyandırdı. Anne–kız ilişkisi edebiyatta her zaman çok katmanlı, çatışmalı ve sarsıcı bir alan sunar. Bu romanda ise bu ilişkinin yalnızca yüzeyine dokunulduğunu hissettim. Lucy’nin çocukluğuna, annesiyle kuramadığı bağa dair ipuçları var ama bu ipuçları derinleşmeden çok yüzeysel bırakılıyor. Daha cesur bir iç hesaplaşma, daha sert bir duygusal temas beklemiştim ben ama anlatı çoğu zaman geri çekiliyor. Tam çözülecek diye beklerken bir anda susuyor yazar ve içine kapanıyor adeta. O boşluğu bilinçli olarak bizim doldurmamızı bekliyor. Lucy’nin annesiyle konuşurken aslında konuşamadıkları, aralarındaki sınıfsal, duygusal ve geçmişe dayalı uçurumlar satır aralarında hissediliyor. Ama yine de bir olmamışlık var gibi hissettirdi bana bir şeyler hep. Anne–kız ilişkisini merkeze alan bir metinden beklediğim derinliği tam olarak karşılamadı.
Romanın bir seri olduğunu bilmek, bu metni tek başına değil, bir bütünün parçası olarak düşünmeye zorluyor. Belki devam kitaplarında Lucy’nin annesiyle olan ilişkisi daha derin, daha açık ve daha sarsıcı bir biçimde ele alınıyordur. Benim Adım Lucy Barton, benim için güçlü bir başlangıç hissi yarattı ama tamamlanmış bir duygusal deneyim sunmadı maalesef.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.