Bu kitap, aslında bize "Az çoktur" felsefesini hatırlatıyor. Tuiavii bir "vahşi" değil; aslında ruhunu, doğasını ve iç huzurunu korumayı başarmış bir bilge. Bizim "gelişmişlik" dediğimiz şeyin, aslında manevi bir fakirlik olup olmadığını sorgulatan eşsiz bir başucu kitabı.