Bir Ruhun İnkarı: Dorian Gray... spoilerlı yorum
Lord Henry, güzelliği ve gençliğiyle masumiyetin vücut bulmuş hâli olan Dorian Gray’i fazlasıyla ilgi çekici bulur. Zira Dorian, saf bir ruhun nasıl ve ne denli yozlaşabileceğini adım adım izleyebileceği ideal bir “denek”tir onun için. Romanda Henry, şeytanın sesidir; fısıldar ama asla elini kirletmez. Tüm kötülüklerin aslında Dorian’ın içinde var olduğunu, kendisinin yalnızca onları görünür kıldığını iddia eder. Fiilen günah işlerken görmeyiz onu; o sadece fikirler eker, telkin eder, yönlendirir.
Basil Hallward ise Dorian’ı gerçekten seven tek kişidir. Ne var ki taparcasına duyduğu bu sevgi, sonunda onun ölümüne sebep olacaktır. Basil, Dorian Gray’in ego savaşını istemeden de olsa başlatan kişidir. Bunun farkına vardığında sessiz kalmayı seçerek suça ortak olur. Konuşmayı seçtiğinde ise artık her şey için çok geçtir. Çünkü o noktada Dorian, yalnızca yozlaşmış bir ruh olmaktan çıkmış; başkalarını da bu yozlaşmanın içine çeken biri hâline gelmiştir.
Geçen tüm günah dolu yıllara rağmen Dorian asla yaşlanmaz; gençliğinin tazeliği onu terk etmez. Günahları ise Basil’in çizdiği portrede zuhur eder. Dorian’ın yerine portre yaşlanır, çirkinleşir. Bu durum, yaptıklarının bedelini ödemeyen bir insanın, sorumluluk almadan yaşayarak ruhunu nasıl çürüttüğünü gözler önüne serer.
Romanın sonlarına doğru Lord Henry, Dorian Gray’in cinayet işleyecek biri olmadığını söyler. Oysa Dorian çoktan birini öldürmüştür. Hem de kendini kurtarmak için, kendisini seven tek insanı: Basil Hallward’ı. Peki “kendini kurtarmak” ne anlama geliyordu?
Basil, Dorian’ın vicdanıydı. Portredeki değişimi gören Basil’i izlemek, Dorian için aynaya bakmak gibiydi. Üstelik yıllarca sakladığı sırrının artık bir ortağı vardı. Günahının Basil tarafından bilinmesi, onu inkâr edilemez kılıyordu; günah, görünür hale gelmişti. Dorian ise yalnız kalmalıydı. Çünkü ancak yalnızken inkar edebilirdi.
Basil’i yok ederek geçmişini de yok ettiğini sandı. Oysa bu büyük bir yanılgıydı. Portre daha da çirkinleşmişti. Dorian, Basil’i sevmişti; ama kendisini daha çok sevdi. Kendini kurtarmak uğruna, kendisini seven tek insanı öldürdü.
"Dorian, Basil’i öldürmedi.
Basil’deki kendisini öldürdü."
İşte tam bu noktada okur şunu anlar: Ahlaki çürümenin bir sınırı yoktur. İnsan vicdanını susturduğu anda, bir zamanlar “Ben bunu asla yapmam” dediği her şeyi yapabilir hale gelir.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.