Romanın en çarpıcı yanı, yaşanan tüm felaketlere rağmen anlatımın melodrama kaçmaması. Yu Hua, acıyı bağırarak değil, fısıldayarak anlatıyor. Fugui’nin başına gelenler katman katman ağırlaşıyor; fakat anlatıcı dili öylesine sakin ve yalın ki, insan bazen okuduklarına inanmakta zorlanıyor. İşte tam da bu sadelik, romanı daha sarsıcı kılıyor.
İnsan ne kadarını kaybederse “yaşamak” hâlâ anlamlı kalır? Fugui’nin hayatı bu sorunun ete kemiğe bürünmüş hâli gibi. Her şeyini kaybediyor; ama yine de sabah uyanıyor, nefes alıyor, yürümeye devam ediyor. Umutlu olduğu için değil; belki de başka bir seçeneği olmadığı için. Ve bu, romanı trajik olduğu kadar gerçek kılıyor.
Hayat bazen adil değil, çoğu zaman da merhametli değil. Ama insan, yine de yaşamak zorunda. Ve belki de insanı insan yapan şey tam olarak bu dirençtir.
Kolay okunan ama kolay unutulmayanlardan.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.