Uzun süre “daha fazlası” için yaşa di. Daha iyi ol di, daha güçlü dur di, biraz daha sabret di. Hep bir üst hâle ulaşmaya çalış di. Sanki olduğum hâl yet me di gibi davran di. Yorul duğumu fark et me di; çünkü durmak zayıflık san di.
Sonra bir gün dur di. İçimde bir ses sor di: “Ben bu hâlimle yeterli miyim?” Bu soru kolay gel me di. Cevap hemen çık ma di. Çünkü insan yıllarca kendini eksik görmeye alışınca, yettiğini kabul etmek de zor olur di.
Hatırla… Bir başarıdan sonra bile tam sevinemediğin anları. “Daha iyisi olmalıydı” diye içini kemiren düşünceleri. Hep bir sonraya bıraktığın huzuru… İşte o yorgunluk tam orada birik di.
Cevap sonunda gel di. Sessizce, bağırmadan di. Yet diğimi hissettiğim gün, hayat değiş me di. Sorunlar dur ma di. Ama içimde bir şey sakinleş di. Çünkü insan yettiğini kabul ettiği yerde kendini kovalamayı bırakır di. Ve bazen en büyük ilerleme, durup olduğun hâli kabullenmek di.
#yetmek
#içseldinginlik
#kendinikabul
#duygusalyazı
#farkındalık
·
602 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.