Halil Cibran okumak, benim için her zaman bir kitaptan fazlasına dokunmak gibi olmuştur; sanki kendi ruhumun derinliklerinde bir aynaya bakıyorum. "Gözyaşları ve Kahkahalar" ise bu aynanın en berrak olduğu eserlerden biri. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim ilk şey, insan olmanın o kaçınılmaz ikilemiydi: Acı ve neşe, aslında aynı madalyonun iki yüzü.
Cibran bu eserinde bizi sadece hüzne ya da sadece mutluluğa davet etmiyor. Aksine, gözyaşı olmadan kahkahanın sığ kalacağını, kahkaha olmadan da gözyaşının anlamını yitireceğini hatırlatıyor. Kitapta beni en çok etkileyen, yazarın bu iki zıt duyguyu birer düşman gibi değil, birbirini besleyen iki kadim dost gibi anlatması oldu.
Kitabı okurken kendime sık sık şu soruyu sordum: "Gerçekten yaşamış sayılmak için, kalbimizi her iki duyguya da sonuna kadar açabiliyor muyuz?" Cibran’a göre, hayatın şarkısını tam anlamıyla söyleyebilmek için hem hüzne hem de sevince ihtiyacımız var.
Sonuç olarak; Eğer hayatın koşturmacası içinde ruhunuzun yorulduğunu hissediyorsanız, bu kısa ama derinlikli eser size nefes aldıracaktır. Cibran, kelimeleriyle yaralarımızı sarmıyor; aksine, o yaraların neden var olduğunu ve nasıl bir ışık saçtığını bize gösteriyor.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.