Zehra mı suçlu Suphi mi?
Türk edebiyatında psikolojik romanın öncüsü sayılan bu eser, Tanzimat Dönemi’nin dikkat çeken romanlarından biridir.
Her ne kadar eserin konusu Zehra’nın kıskançlığı ve çevirdiği entrikalar gibi görünse de, olay örgüsü büyük ölçüde Zehra’nın eşi Suphi’nin etrafında şekillenir. Ancak yazarın asıl odak noktası Suphi değil, Zehra’nın bu olaylar karşısındaki psikolojik çözülüşüdür.
Zehra romanda “hırçın, vahşi, aşırı kıskanç” bir kadın olarak anlatılırken; Suphi “sorumsuz, zevk düşkünü, rahat” bir karakterdir. Suphi’nin erkek zaafları, aldatması ve sorumsuz davranışları çoğu zaman normal karşılanırken, kadının tepkileri “aşırı” ve “hastalıklı” olarak resmedilir. Bu yaklaşım, dönemin kadına bakış açısını açıkça yansıtır. Romanda ahlaki yargı yükü büyük ölçüde kadına bindirilir. Zehra karakteri neredeyse kaçınılmaz bir felaket gibi çizilirken, Suphi ise “olaylara kapılan adam” konumunda kalır.
Bu yönüyle romanda iki katman vardır:
– Metnin anlattığı hikâye
– Metnin bilinçaltı (erkek merkezli bakış)
Siz de benim gibi edebiyatımızın ilklerini merak ediyorsanız, bu roman okunabilir. İyi okumalar.
·
41 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
