Kitap kısa olmasına rağmen insanın içini ağırlaştıran eserlerden biri. Yazar burada büyük olaylardan çok, insanın kendi içine sıkışmasını, suskunluklarını ve bastırdığı duygularını anlatıyor. Okurken “asıl mesele söylenmeyenler” hissi sürekli diri kalıyor.
Karakterlerin iç dünyası, Dostoyevski’ye özgü o psikolojik derinlikle verilmiş. Özellikle güç, merhamet ve vicdan arasındaki o ince çizgi, rahatsız edici ama bir o kadar da düşündürücü. Kitap ilerledikçe karakterleri yargılamaktan çok, anlamaya çalışırken buluyor insan kendini.
Akıcı olmasına rağmen duygusal olarak kolay bir metin değil. Sessiz ama yoğun bir anlatımı var. Büyük beklentiyle değil, ruh hâline uygun bir zamanda okunursa çok daha etkili olacağını düşünüyorum.
·
321 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.