Bu kitap bir ahlak dersi değil. Hiç olmadı. Prens, insanlığa tutulmuş bir ayna da değil daha kötüsü insanın çıplak iskeletini gösteriyor. Et yok, merhamet yok, maske yok. Sadece güç, korku ve çıkar var.
Machiavelli insanı sevmiyor. Ama onu çok iyi tanıyor. Belki de bu yüzden hala haklı.
İktidarın Çocukluğu;
Prens, Orta Çağ’ın son nefeslerinde yazılmış olabilir ama anlattığı şey ilkel. Kabile mantığı kadar eski. Gücü elinde tutmak isteyen adamın önünde iki yol var:
– Sevilmek
– Korkulmak
Ve Machiavelli çok net; İkisi birden olmaz.
Sevgi, insanın keyfine bağlıdır. Korku ise disiplinlidir. Güç, disiplin ister.
Burada romantizm yok. Krallar, prensler, yöneticiler kutsal değil.
Hepsi hayatta kalmaya çalışan hayvanlar.
Taht dediğin şey kadife kaplı bir savaş alanı.
İnsan Doğasına Dair Acı Gerçek !
Bu kitap insanlara güvenmez. Ben de güvenmiyorum.
İnsan nankördür. Çıkarına göre sadık olur. Zor zamanda kaçar.
Machiavelli bunu yazarken kötülüğü teşvik etmiyor; olanı kayda geçiriyor.
Beni rahatsız eden kısım bu değil.
Beni rahatsız eden, herkesin bunu bilip hala şaşırıyormuş gibi yapması.
Prens’te ahlak, güçten sonra gelir.
Erdem, işe yaradığı sürece vardır.
Yaramıyorsa…… çöpe gider.
Sert mi? Evet.
Gerçek mi? Daha sert.
Değişmeyen İnsan;
Aradan yüzyıllar geçti. Krallar gitti, tahtlar yıkıldı.
Ama Prens eskimedi.
Çünkü bugün de yönetenler aynı şeyi yapıyor:
– İmaj satıyor
– Gücü merkezileştiriyor
– Korkuyu yönetiyor
– Sadakati satın alıyor
Sadece isimler değişti. Prens artık takım elbise giyiyor.
Ama içgüdü aynı.
Machiavelli’nin en tehlikeli yanı şu:
Okuyana güç verir.
Ama bu güç temiz değil. Bedeli var.
Bu kitabı okuyan ikiye ayrılır:
– Kendini kandırmaya devam edenler
– Gerçeği görüp susanlar
-Benim Tavrım-
Ben bu kitabı kutsamam. Ama çöpe de atmıyorum.
Çünkü dünya, Prens’i yok sayanları ezerek ilerliyor.
İktidarın nasıl çalıştığını bilmek, onu istemek değildir.
Ama bilmeden yaşamak saflık değil, lükstür. Ve bu lüksü herkes ödeyemez.
“İyi olabilirsin. Ama iyi kalmak istiyorsan, dünyayı tanıyacaksın.”
Ben tanımayı seçiyorum.
Sevmek zorunda değilim.