Biz Ne Zaman Güneşi Uyandirmaktan Vazgeçtik?
Güneşi Uyandıralım — Zezé Üzerine
Zezé bu kitapta artık sadece bir çocuk değil;
büyümeyi erken öğrenmiş bir kalp.
Masumiyet hâlâ onunla ama eskisi gibi konuşmuyor.
Artık hayal kurarken bile temkinli,
severken bile kaybetmeyi hesaba katıyor.
Bu romanda Zezé’nin acısı bağırmıyor;
sessizce oturuyor insanın içine.
Çünkü bazı yaralar gürültüyle değil,
alışarak derinleşiyor.
Güneşi Uyandıralım, çocukluğun bitişini değil;
çocukluğun susmasını anlatıyor.
Zezé hâlâ iyi, hâlâ ince, hâlâ merhametli…
Ama artık biliyor.
Ve insan şunu fark ediyor:
Büyümek bazen güçlenmek değil,
acıyla baş etmeyi öğrenmek.
Bu kitap, “çocuk” denen şeyin
aslında ne kadar kırılgan bir emanet olduğunu hatırlatıyor.
Zezé’yi okurken insan şunu soruyor kendine:
Biz ne zaman güneşi uyandırmaktan vazgeçtik?
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.