Orhan Pamukun Masumiyet Müzesi benim için yalnızca bir roman değil, zamanı cam bir fanusun içine alıp saklayan bir hafıza mekanı gibiydi. Kitabı okurken bir hikayenin içinde ilerlediğimi değil, geçmişin eşyalarına tek tek dokunduğumu hissettim. Pamukun anlatımı öyle incelikli, öyle sabırlı ki, duygular aceleye gelmiyor, her his yavaşça yerleşiyor insanın içine.
Anlatım dili ve betimlemeler beni en çok etkileyen yanlardan biri oldu. Küçük ayrıntılar ( bir bakış, bir eşya, bir an) büyük duyguların taşıyıcısına dönüşüyor. Aşkın yalnızca coşkulu bir duygu değil, aynı zamanda bir takıntı, bir bekleyiş ve bir yalnızlık hali olduğunu çok derin ve sarsıcı bir biçimde hissettiriyor. Duygu aktarımı o kadar güçlü ki, bazı sayfalarda Kemalin zihninde kaybolup kendi düşüncelerimden uzaklaştığımı fark ettim.
Kitabı gerçekten çok sevdiğim için hızlı okumak istemedim, bitmesini istemediğimden sayfaları bilinçli olarak yavaş yavaş çevirdim. Her bölümde biraz daha durmwk, biraz daha düşünmek istedim. Roman bittiğindeyse içimde garip bir boşluk kaldı, sanki uzun süre yaşadığım bir evden ayrılmış gibiydim.
En kısa zamanda Masumiyet Müzesini ziyaret etme isteği de buradan geliyor sanırım. Okurken hayalimde canlanan o eşyaları, o anıları, o suskun aşkı fiziksel olarak gormek istiyorum. Kitapla gerçeklik arasındaki o ince çizgiyi yerinde hissetme fikri bile heyecan verici geliyor bana.
Kısacası anlatımı, betimlemeleri, duygusal derinliği ve kurduğu dünya ile Masumiyet Müzesi benim için kusursuza yakın bir roman oldu. Bitmesini istemediğim, içimde uzun süre yankı bırakacak bir okuma deneyimiydi.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.