Michael Ende’nin Momo’sunu okurken sürekli şunu düşündüm: “Ben bu kitaba gerçekten geç kalmışım.” Çocuk kitabı diye bir kenara atılmış ama aslında yetişkinlere çok daha sert şeyler söylüyor. Zamanı biriktirmeye çalışan, hızlandıkça insanlığını kaybeden bir dünyayı o kadar sade anlatıyor ki, insan ister istemez kendine bakıyor.
Momo’nun özel bir gücü yok aslında; sadece dinliyor. Ama tam da bu yüzden etrafındaki herkes biraz olsun iyileşiyor. Bugün kimsenin kimseyi dinlemediği bir dünyada bu fikir çok çarpıcı geliyor. Duman Adamlar ise “daha verimli ol”, “zaman kazan” diye diye hayatı nasıl boşalttığımızın somut hali gibi.
Kitap kısa, dili çok basit ama etkisi uzun sürüyor. Bitirdiğimde içimde hafif bir hüzün ve garip bir farkındalık kaldı. Keşke daha önce okusaydım dedim ama belki de tam şimdi okumam gerekiyordu. Çünkü Momo, zamanı değil hayatı kaçırdığımızı sessizce hatırlatan kitaplardan biri.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.