Otomatik Portakal ’ın, okuru bilinçli olarak zorlayan bir roman olduğunu düşünüyorum. Özellikle ilk bölümlerde kullanılan dil ve anlatım bana oldukça sert ve rahatsız edici geldi. Okurken yer yer mesafe koymama sebep oldu; hatta devam edip etmemekte tereddüt ettiğim anlar oldu. Ancak ilerleyen sayfalarda metin daha akıcı hâle geldi ve kitapla aramdaki mesafe yavaş yavaş kapandı.
Roman ilerledikçe, anlatımın baştaki ağırlığının rastlantı olmadığı daha net anlaşılıyor. 
Anthony Burgess , okuru sarsarak belirli bir sorgulamanın içine çekiyor. Hikâye boyunca net cevaplar vermekten çok, insanın seçme özgürlüğü, iyilik ve kötülük kavramları üzerine düşünmeye zorluyor.
Kitabın sonu, bende “biraz daha bağlanabilir miydi?” sorusunu bıraktı. Ancak bu etki, yazarın okuru kesin bir sonuca yönlendirmekten bilinçli olarak kaçınmasının doğal bir sonucu olarak okunabilir. Otomatik Portakal, kesin bir son sunmak yerine belirsizliği okurun zihnine emanet eden bir romandı. Kolay okunan bir kitap değil; fakat rahatsız ederek düşündüren ve okuduktan sonra etkisi devam eden bir eser. Herkese hitap etmeyebilir, ancak insan doğası ve özgür irade üzerine sorgulama yapmayı sevenler için güçlü bir deneyim sunacağını düşünüyorum.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.