Roman, “suç” kavramından çok “belirsizlik” duygusunu büyütür.
Kim suçlu, kim masum sorusu geri plandadır; esas soru şudur: Bir insan, adaletin askıya alındığı bir düzende nasıl ayakta kalır?
Roman boyunca suçtan çok, askıda bırakılan hayatlar vardır.
Mahkeme salonları bir mekân değil, bir ruh halidir.
“Güç, kendini göstermek ister.
Ezerek, susturarak, yalnız bırakarak.”
“Herkes konuşuyor ama kimse gerçekten dinlemiyor.
Bu da adaletin başka bir biçimde yok olması.”
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.