Uçurtmayı Vurmasınlar... işleyen bir kitap. Bağırmadan acıtanlardan.
Sessiz ama içe
Feride Çiçekoğlu bu romanda bize bir çocuğun gözünden hapishaneyi anlatır. Ama aslında anlatılan yer bir cezaevi değil; dünyanın ta kendisidir. Küçük Barış, annesiyle birlikte cezaevinde büyür. O, demir parmaklıkları, kilitleri, yaşakları normal sanır; çünkü başka bir hayatı hiç tanımamıştır. Işte kitap tam da burada insanın kalbine dokunur:
Bir çocuğun normal sandığı şeylerin ne kadar anormal olduğunu
fark ettiğimiz yerde.
Barış için gökyüzü bir umut değil, sadece uzakta bir şeydir.
Uçurtma ise özgürlüğün, masumiyetin ve dışarıdaki hayatın simgesidir. "Uçurtmayı vurmasınlar" cümlesi; bir çocuğun, dünyaya yönelttigi en saf ama en çaresiz yakarıştır. Kimseye kızmaz, hesap sormaz... Sadece ister.
Kitap boyunca büyük dramlar, uzun nutuklar yok. Tam tersine; kısa cümleler, sade bir dil ve derin bir sızı var. En çok da şunu düşündürüyor:
Bir çocuk suçsuzsa, neden ceza çeker?
Bu romanı okurken ağlamayabilirsiniz ama içinizde uzun süre kalan bir boğaz düğümü olur. Bittiğinde sessizleşirsiniz. Çünkü bazı kitaplar gözyaşıyla değil, susarak acıtır.
Kısacası Uçurtmayı Vurmasınlar, özgürlüğün kıymetini, çocukluğun kırılganlığını ve adaletsizligin en masum yüzünü anlatan; ince ama çok güçlü bir kitap. Okunur, ama asıl mesele... unutulmaz.
ben kitabı okumakta hayli geç kaldım ama siz geç kalmayın
hemen okuyun
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.