Gecenin Sonuna Yolculuk’u uzun bir sürede okuyabildim; çünkü bu eser bir çırpıda tüketilecek bir roman değil. Okurdan dikkat, sabır ve zihinsel dayanıklılık talep ediyor. Metin ilerledikçe yalnızca hikâyeye değil, insan doğasının karanlık katmanlarına da temas etmeye başlıyorsunuz. Bu da okuma sürecini zaman zaman yorucu ama aynı ölçüde düşündürücü kılıyor.
Céline’in dili genel olarak samimi ve doğrudan; ancak yer yer bilinçli biçimde sertleşiyor, hatta kaba bir tona kayıyor. Özellikle kadınlara yönelik betimlemelerde aşağılayıcı bir dil kullanması, metnin rahatsız edici yönlerinden biri. Bu durum, okur olarak metinle arama mesafe koymama neden oldu. Yine de tüm bunları bütüncül olarak değerlendirdiğimde, yazarın dünyayı ve insanı süslemeden, makyajsız bir biçimde ortaya koyma çabasını göz ardı etmek mümkün değil.
Roman boyunca farklı coğrafyalara savrulan kahraman aracılığıyla çok güçlü bir fikir inşa ediliyor: Zaman ve mekân değişse bile insan özü itibarıyla pek değişmiyor. Savaşın ortasında da, sömürgede de, modern şehirlerde de aynı ikiyüzlülük, aynı bencillik, aynı kırılganlık ve aynı yalnızlık karşımıza çıkıyor. Céline bunu büyük felsefi cümlelerle değil; sıradan hayatın içindeki küçük ama sert gerçeklerle gösteriyor. Hastanelerde, fabrikalarda, sokak aralarında…
”Hayatın tam ortasında.”
Bu nedenle roman, yalnızca bir karakterin yolculuğu değil; insan ruhunun karanlık yüzüne yapılmış bir yolculuk gibi okunabilir. Rahatsız ediyor, huzursuz ediyor ama tam da bu yüzden güçlü;çünkü Gecenin Sonuna Yolculuk, okuru avutmak için değil, uyandırmak için yazılmış bir metin ve bence kitabın en kalıcı etkisi de burada ortaya çıkıyor: Yolculuk sona erdiğinde geriye bir rahatlama değil, insan doğasına dair ağır ve kaçınılmaz bir yüzleşme kalıyor.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.