Masumiyet Müzesi’nin dili oldukça akıcı, okurken zorlamıyor ama hikâyesi gerçekten yorucu. Kemal’in Füsun’a olan duygusu bana hiçbir zaman romantik gelmedi; aksine ilerledikçe ciddi bir takıntıya dönüştü. Okurken sık sık sinirlendiğim anlar oldu çünkü Kemal her şeyi kendi acısı üzerinden anlatıyor ve Füsun’un ne hissettiği çoğu zaman arka planda kalıyor.
Kitabın en ilginç tarafı müze fikri. Kemal’in anıları ve eşyaları biriktirip sergilemesi, bana masum bir aşk göstergesinden çok geçmişe saplanıp kalmak gibi geldi. Bu müze, bir ilişkiyi yaşatmak değil, bitmiş bir şeyi kabullenememekle ilgili.
Dizisi çıkmadan önce okumak istememin sebebi de buydu; hikâyeyi görsel bir yönlendirme olmadan, tamamen metnin rahatsız edici havasıyla deneyimlemek. Genel olarak romantik bir aşk hikâyesi bekleyenler için uygun bir kitap değil ama insan psikolojisi ve takıntılı bağlanma üzerine düşündüren bir roman. Sayfalarca ben ne okudum diye sık sık sorguladım, kitap olarak bayıldığım bir kitap olmadı ama tam olarak Türk dizileri için biçilmiş kaftan.
·
142 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.