Gaza, çocuk yaşta babası Ahat tarafından zorla insan ticaretinin karanlık dünyasına sürüklenen bir çocuktur. Annesi ölmüştür; bakımını üstlenen babası, onu okuldan alıp çırak olarak bu acımasız hayata dahil eder. Oysa Gaza son derece başarılı bir öğrencidir.
Roman, dört bölümden oluşur ve her bölüme bir Rönesans resim tekniğinin adı verilmiştir. Bu teknikler yalnızca başlık değildir; her biri anlatının ruhuna karşılık gelir.
1. bölüm – Sfumato:
Resimde renk geçişlerinin belirsizliği, aydınlıktan karanlığa yumuşak geçiş anlamına gelir. Romanda ise Gaza’nın kendini sorguladığı bölümdür: O hâlâ bir çocuk mudur, yoksa günah işleyecek kadar büyümüş müdür?
Anlatım iç içedir; karakterler ve olaylar net değildir. Aruz’un oğlu Ferhat iyi midir, kötü müdür? Harun ve Doğru ikilisi neyi temsil eder? “İyi” kime göre, “kötü” neye göredir soruları bu bölümde sürekli karşımıza çıkar.
2. bölüm – Cangiante:
Ani renk değişimlerini ifade eden bu teknik, romanda ani dönüşümleri simgeler. Mekânlar ve karakterler birden değişir; masumiyet yerini kötülüğe bırakır.
Bu bölümde okurun zihnine şu soru düşer: Gaza hâlâ bir çocuk mu, yoksa artık bir canavar mı? Masum görünen kişilerin içinden kötülük çıkmaya başlar.
3. bölüm – Chiaroscuro (Işık–Gölge):
Zıtlıkların öne çıktığı bu teknikte iyilik ve kötülük iç içe geçer. Romanda da karakterlerin ikili doğası vurgulanır: iyi mi kötü mü, masum mu zalim mi?
Toplumun her “aydınlık” yüzünün bir “karanlık” tarafı olduğu; masumiyetin bile içinde şiddet barındırabileceği fikri öne çıkar.
4. bölüm – Unione:
Renk geçişlerinin daha canlı ve uyumlu olduğu bu teknikte, romanda artık belirsizlikler netleşmeye başlar.
Gaza’nın çocuk mu, katil mi, canavar mı yoksa masum mu olduğu sorusu cevap bulur; fakat bu bir mutluluk değil, bir fark ediştir. Gaza, ne yapması gerektiğini ve hayatında neyin yer alacağını artık daha açık görür.
Bu kitap, okuduğum ikinci Hakan Günday romanı oldu. Daha önce okuduğum P… adlı kitabında da benzer duygular yaşamıştım.
Hakan Günday’ın çok iyi bir gözlemci ve araştırmacı olduğunu; topladığı verileri güçlü bir analizle, sade ama sarsıcı bir dille okura aktardığını düşünüyorum.
Roman boyunca Gaza’nın kendi ağzından anlatımını okuruz. Uzun iç monologlar, yalnızca bireysel acıyı değil; Türk toplumunun yaşadığı travmalar üzerinden felsefi sorgulamalar yapmamıza da imkân verir.
Toplumsal tespitler, Gaza’nın diliyle okura aktarılır ve bu anlatım romanı daha etkileyici kılar.
Ben her zamanki gibi Hakan Günday’ın kalemine hayran kaldım.
Şimdiye kadar bir kitapla ilgili yazdığım en uzun yorum bu oldu.
Kesinlikle ve şiddetle tavsiye ediyorum.
Diğer kitaplarını da mutlaka okumaya devam edeceğim.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.