Benim için yılın ilk kitabı, Phillip Cole’ün 2006’da yayımladığı kurgu dışı eseri “Kötülük Miti (The Myth of Evil)” oldu. Kitap dokuz bölümden oluşuyor ve yazar, kötülüğü felsefi, dini ve politik açılardan irdeliyor.
Ben kötülüğü daha çok politik açıdan ele aldım ve anladım ki, kötülük özgür bir seçimin sonucu olmasının yanında bir mit ve insanın kendi yarattığı bir kurgu. Şeytanın varlığı ise kontrol ve sınır çizdiği için politik bir varlık.
Toplum korku ile yönetiliyor. Bu yüzden şeytan, vampir, cadı gibi figürler masalsı karakterler olmaktan çıkıyor ve toplumsal kontrolün sembolüne dönüşüyorlar. Yani onlar hem “kötü” hem de “öteki” olarak şekilleniyorlar. Bu noktada aklıma yüksek lisans tezimin olağanüstü hâl kısmında “Kutsal İnsan”, “Siyasal Kavramı” ve “Siyasi İlahiyat” gibi kitaplarından sıkça yararlandığım Alman hukukçu ve siyaset teorisyeni Carl Schmitt’in dost-düşman ayrımı geldi. Schmitt’e göre iktidar, varlığını sürdürebilmek için düşman yaratmak zorunda. Bahsedilen düşman ise iktidarın kendini tanımladığı ve güçlendirdiği bir araç. Yani düşman, sistemin ve iktidarın ihtiyaçlarından doğuyor. Kitapta gördüğümüz de tam olarak bu aslında.
“Kötülük Miti” hem bildiklerimi hatırlattı hem de kötülüğü farklı açılardan görmeme olanak sağlayarak, politikanın, insanın ve toplumun yüzüne başka perspektiflerden bakmamı mümkün kıldı. Aynı zamanda beni birçok soru ile baş başa bıraktı.
Siz de kötülük kavramına yakından bakmak ve irdelemek isterseniz bu kitabı okuma listesinize ekleyebilirsiniz.@_sayfayolcusu_
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.