En Karanlık Taraf J. A. Redmerski Katiller Çetesi #8
Sekiz kitaplık bir serinin finali her zaman zordur ama Katiller Çetesi için bu final, maalesef bekleyişin ve biriken beklentilerin altında kaldı. Üstelik bu kitap için tam beş yıl beklenmişken… insan ister istemez daha güçlü, daha çarpıcı, daha unutulmaz bir kapanış umuyor.
Serinin özünü hatırladığımızda; adaletin işlemediği yerde bedel ödeyerek intikam alan bir çete, karanlık ama etkileyici karakterler ve özellikle Sarai/Izabel’in hayatta kalma ve güçlenme hikâyesi vardı. Bu kitapta da Izabel ve Niklas’ın ölümle burun buruna kaldığı bir çıkmazı, Victor’un yokluğunu ve Fredrik’in bambaşka bir kabusun içine sürüklenişini okuyoruz. Kağıt üzerinde heyecanlı görünen bu yapı, uygulamada ne yazık ki fazlasıyla sönük kalmış.
En büyük sorunlardan biri, yazarın yıllar boyunca özenle inşa ettiği karakterleri bu kitapta aceleyle ve hoyratça harcaması. Özellikle Niklas ve Fredrik… Serinin en sevilen, en derinlikli karakterlerinin bu kadar yüzeysel ve tatmin etmeyen yollarla hikâyeden çıkarılması büyük bir hayal kırıklığıydı. Niklas’ın vedasız gidişi, Fredrik’in maruz kaldıkları ve bunun doğru düzgün bir kapanışa bağlanmaması, okur olarak “Bu mu yani?” dedirtiyor.
Izabel–Victor cephesine gelirsek… Bu ikilinin aşkını okumayı özlemiş olsam da, ilişkilerindeki git-geller ve bazı diyaloglar fazlasıyla zorlama ve inandırıcılıktan uzak hissettirdi. Özellikle Izabel’in duygusal kararları ve açıklamaları, serinin önceki kitaplarındaki olgunluğuyla çelişiyor gibiydi. Finalde gelen “mutlu son” ise pek çok şey havada kalmışken aceleyle kapatılmış bir defter hissi verdi.
Kurgu anlamında; ters köşeler klişe, bazı büyük sırlar ise neredeyse Yeşilçam vari çözümlerle geçiştirilmişti. Vonnegut meselesi, ikiz detayı, Birlik’in dönüşümü… Hepsi daha iyi işlenebilirdi. Akıcılık ve çeviri konusunda bir sorun yok, hatta kitap çok rahat okunuyor; ama okurken hissettiğimiz o eski Katiller Çetesi heyecanı maalesef yok.
Artılarına gelirsek; karakterleri tekrar görmek güzeldi. Izabel’in güçlenmiş hâli, Victor’un değişmeyen karanlığı ve serinin yarattığı o tanıdık atmosfer hâlâ etkileyici. Büyük puntolar bile bu kitapta gözlerime ilaç gibi geldi diyebilirim.
Genel olarak bakarsam; kötü bir kitap değil ama güçlü bir final hiç değil. Seriyi sevdiğim için bu kitap beni daha da hayal kırıklığına uğrattı. Benim için Katiller Çetesi, yedi kitaplık efsane bir seri olarak kalacak; bu finali ise yok saymayı tercih ediyorum. Yine de tüm eksiklerine rağmen, bu serinin kalbimde yeri ayrı ve bunu kimse inkâr edemez.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.