“Seni çok seviyorum Mehmet Ali…”
Masum gibi başlayan bir cümle…
Ama Emine Işınsu, daha ilk satırdan okuru acının ve direnişin ortasına bırakıyor.
Çiçekler Büyür, 1976’larda itibaren Bulgaristan’da yaşayan Türklerin maruz kaldığı insanlık dışı baskıları, kimliksizleştirme politikalarını ve susturulmak istenen bir milleti anlatıyor. Yasaklanan şey sadece kitaplar değil; yasaklanan dil, yasaklanan kimlik, yasaklanan “ben” olma hâli.
Karşımızda iki karakter var: İlay ve Mehmet Ali.
İlay, küçük bir kadın ama yüreği bir millet kadar büyük. Gücü bağırmakta değil; direnmekte, susarak bile vazgeçmemekte. Kimliğinden, dilinden, ülküsünden asla ödün vermiyor. Vatanı ve milleti uğruna kendinden vazgeçebilecek kadar kararlı; ama bir o kadar da akıllı. Çünkü bilir ki yaşayanlar, yaşamalı ki yol göstersin.
Mehmet Ali ise sevdiğini söylerken bile karşı tarafta duran bir karakter. Sevgiyi bir dönüştürme aracı sanan, İlay’ı değiştirebileceğine inanan biri. Ama bu topraklarda bazı şeyler vardır ki sevgi bile onları eğip bükemez. Ve Mehmet Ali, İlay’a hiç beklenmeyen bir son hazırlar; kendince…
Roman boyunca yasaklı olan şeylerin aslında ne kadar “insanî” olduğunu görüyoruz:
Türkçe konuşmak, Türk olduğunu söylemek, bayrağını açmak…
İnsan kendi vatanında bunları bile yapamaz mı?
İşte bu kitap, o soruyu boğazımıza düğüm düğüm bırakıyor.
Arka kapakta yazan cümle her şeyi özetliyor:
“Bedenler, beyinler ve sevdalar bu toprağın gübresi olabilir; yeter ki çiçekler her yıl yeniden büyüsün.”
Çiçekler Büyür, bir aşk romanı değil sadece;
bir direnişin, bir kimliğin, bir milletin susmadan var olma mücadelesi.
Hayatımda okuduğum en etkileyici kitaplardan biri oldu. Bu zulümleri yaşayan millettaşlarımızı düşünmeden, içimiz sızlamadan okumak mümkün değil.
Allah bir daha hiçbir milleti böyle imtihanlarla sınamasın.
Ama unutmamak için, anlamak için, hatırlamak için…
Bu kitap mutlaka okunmalı.
Bir kadın, bir milletin hafızası olabilir mi?”
·
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.