Kitap Adı: Kendime Düşünceler
Yazar: Marcus Aurelius
Çeviri: Y. Emre Ceren
Tür: Stoacı Yaşam Felsefesi
Sayfa Sayısı: 133
#morsandıktakiyazılar
Bu hafta Kendime Düşünceler adlı kitabı okudum. Ama bu yazıya “Kitap nasıldı?” diye başlamıyorum. Daha çok bana ne düşündürdü, ne hissettirdi sorusuyla başlamak istiyorum.
Marcus Aurelius, iki bin yıl önce yaşamış bir Stoacı filozof. Ama yazdığı satırların hâlâ insanın zihnini bu kadar sarsabilmesi gerçekten şaşırtıcı. Kitap boyunca sürekli şunu fark ettim: Okuduğum her düşüncenin bir de diğer tarafı var. Görmek istemediğimiz, kaçtığımız ama varlığını inkâr edemediğimiz taraf.
Kendime Düşünceler, bir öğüt kitabından çok, insanın kendisiyle yaptığı içsel bir konuşma gibi. Marcus Aurelius başkalarına seslenmiyor; kendini uyarıyor. Örneğin:
“İnsan dilediği zaman kendi içinde inzivaya çekilebilir.”
Bu söz, sığınacak yerin dışarıda değil, kendi zihnimizde olduğunu hatırlatıyor.
Kitap kısa ama durup düşünmek zorunda bırakıyor. Bazen Marcus Aurelius’un sesi o kadar sert ve net geliyor ki, zihnimde eli sopalı bir öğretmen gibi duruyor. Bu sertlik, zihnimde doğal olarak “güç + otorite + disiplin” çağrışımı yaratıyor. Marcus’un amacı erdem ve iç disiplin iken, çağrışımı çağdaş bir otoriter figüre bile götürebiliyor. Bu tepki tamamen psikolojik; kitabın kendisi suçlu değil.
Marcus Aurelius, başkalarının ne yaptığına değil, insanın kim kalabildiğine odaklanıyor. Sahip olduklarına aşırı bağlanmamayı, kayıpları kabullenmeyi ve kontrol edemediklerini zorlamamayı öğütlüyor.
“Başkaları ne yaparsa yapsın, benim iyi olmam gerekir.”
Kader anlayışı bile bir teslimiyet değil; bir dirayet çağrısı gibi. Kitap beni rahatlatmadı, ama netleştirdi. Sindire sindire okunması gereken Kendime Düşünceler, insanın kendine söylemekten kaçındığı gerçekleri sakin ama kararlı bir sesle hatırlatıyor.
Bu da benden olsun: Hayat bazen herkesle yaşayıp, sadece kendi adımlarını takip etmektir.... Aylin Özgür
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.