Georgi Gospodinov’un Bahçıvan ve Ölüm adlı kitabı, açıkçası beni çoğu okurun anlattığı kadar derinden sarsan ya da uzun süre etkisi altında bırakan bir eser olmadı. Bunun büyük ölçüde yaşantılarla ilişkili olduğunu düşünüyorum; çünkü kitapta kendi hayatımla bağdaştırabileceğim bir anı ya da duygu bulamadım.
Yazar, babasının hastalık sürecini ve onu kaybettikten sonra yaşadığı yas halini anlatıyor. Daha teknik bir açıdan değerlendirdiğimde ise Gospodinov’un kalemine, kelimelerine ve duyguları aktarma biçimini sevdiğimi söyleyebilirim. Okurken ‘Topraktan geldik, toprağa gideceğiz’ sözünün edebi bir anlatıya dönüştürüldüğünü hissettim.
Kitabın ilk cümlesiyle beraber -Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.-yoğun duygularla okumaya başladım. Beni direkt içine çekmişti sanki kitap. Ancak kitabın ikinci yarısında anlatının bana dağınık geldiğini söylemeliyim. Fazla sapmalar olması metnin bütünlüğünü ve akıcılığını benim için oldukça sekteye uğrattı.
Sosyal medyada karşılaştığım yoğun ve sarsıcı duygusal tepkilerin ise biraz abartılı olduğunu düşünüyorum. Yine de kitabı bu şekilde deneyimleyen, kendi hikayesinden parçalar bulan okurları anlayabiliyorum.
Kısacası Bahçıvan ve Ölüm, benim için okuduğum birkaç etkileyici cümle ve eksikliğini çektiğim duygusal olgulardan ibaret ortalama sayabileceğim, beni çok etkisi altına alamayan bir okuma oldu.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.