Birini bulmuşken derdimi anlatayım dedim, derdimi unuttum. Syf 176
Şermin Yaşar'ın kitaplarını okurken o kadar çok keyif alıyorum ki, sanki kaleminde sihirli bir şey var insanı kendine çekiyor.
Yine çok sevdiğim bir kitap oldu, hatta sevmek denilemez buna bayıldım ve okurken içinde kayboldum gittim.
Kendime ancak yetiyorum, ancak kendime çare olabiliyorum, o da ne kadar oluyorsa. Şehir, insanın kendini düşünmesine, kendine çare olmasına bile fırsat bırakmıyor ki. Syf 223
Selime teyzenin o sıcacık tatlı konuşmaları hayalimde o kadar güzel bir yerlere geldi ki içim sıcacık huzur doldu okurken. Bu kitabı hiç unutamayacağım sanırım.
Ya Meltem'e ne demeli? Selime teyzenin ona iyi gelmesi. Konuştukça muhabbet ettikçe onlar da huzur doldu bende...
Yaşlılar herkese boştan yere evladım demez, evladından hayır gelmeyeceğini bilince herkes senin evladın olur. Syf 71
İnsan bazen birine derdini anlatmaya o kadar muhtaç olur ki, o insan ona o kadar iyi gelir ki, sanki sırtından bir yük inmiş gibi olur konuştukça, anlattıkça..
Gönülden okumanızı tavsiye ediyorum ve okuduktan sonra o huzur hissini hissedeceğinize inanıyorum.
·
1 +1'leme
·516 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.