Fugui'nin kitabın en başındaki hataları yüzünden sayfa 150'lere kadar ona pek üzülemedim çünkü kendisiyla aramda bir bağ kuramadım. sadece çevresindeki karakterlere üzüldüm. ama sonrasında daha da acı olaylar yaşandı ve Fugui'yi anlamaya başladım. her ne kadar suçlu olduğunu düşünse kendini haksız bulsa da, yaşamayı kendine görev bilmiş ve zorluklara rağmen direnmeyi başarmış bir karakterdi.
açıkçası kitabı okurken beni bu kadar etkileyeceğini düşünmemiştim. ancak kitap bitince ve üzerine düşününce vermek istedigi mesajları tam olarak anlamaya başladım ve gerçekten etkilendim.
okurken yazar keşke bu kadar olay örgülü anlatmak yerine çıkarımlarda da bulunsaydı demiştim ama okuduktan sonra anladım ki onun asıl istediği çıkarımları kendimizin yapmasıydı. yaşamak da bu değil midir zaten? hayatı kendi anlamımızla yaşatmak.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.