Öncelikle kitabı çok beğendim.
Okuması çok zor diye yazanlar olsa da ben açıkçası çok keyif aldım.
Başlarda ki dil ve anlatım tekrarlı, boğucu ve kasvetliyken kitabın sonunda net,öz ve açık bir dile evrilmesi bunu belli bir tempoda yapması beni çok etkiledi. Kitapta bolca bahsedilen müzik konçertolarını kelimeler ile yapmış sevgili yazarımız.
Yazar olma sebebi yaşadığı tramvalar aslına bakarsanız
Bu kadar kendini deşmesi, çocukken yaşadığı baba kaybı ve kendince bir anlam oluşturmak için kurduğu hayal mi gerçek mi rüya mi belli olmayan kopuk anlardan bahsetmesi ve bağlantıyı bulma çabası çok hoşuma gitti.
Tüm bunları anlatırken bir tiyatro oyunu ve oyuncularının hayatlarına girmesi ve tabiki Akari ile yaşadığı olayın etkilerinin dahil edilmesi tempoyu git gide yükselttirdi.
Bu kadar kapalı bir kültür için büyük bir başkaldırı bu yazdıkları.
Ama karakter olarak bu kadar manipülasyona açık olması, istediği olmayınca takındığı çocukça tavır ve hatası karşısında bir özür dilemeyi büyük bir onur meselesi haline getirmesi bu kadar büyük işler başarmış bir yazar için şaşırtıcı
Beni derinden etkileyen kısımları otizmli bir çocuğa sahip olmanın verdiği ağır sorumlulukların çok iyi anlatılması. Bir anne kanser tedavisi için ameliyata giriyor ve ölüp ölmeyeceği belli değil ama bu durumda tek önceliği oğluna bakmak zorunda kalacak babası ile durumlarını toparlamalarını sağlamak. Kendi yaşlılıkları ile uğraşırken oğullarının da yaşlandığını kabullenmek ve arkada o kalırsa ne olacak korkusu ! Ve dile kolay 45 yıldır tüm sorumluluğu sizde olan bir çocuk adama bakım vermek...
Çok etkilendiğim bir kitap oldu.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.