Babasıyla ilgili anıların, geçmişin hafızada yeniden canlanışı…
Ölümle değil, hatırlamakla yüzleşiyorsun.
Alıntı:
Yas aslında biraz bencildir.
Terk edilmiş bir dünyada, kendimiz için tuttuğumuz bir yastır bu.
“Onsuz ben nasıl yaşarım?” sorusu, kaybın kendisinden bile ağır gelir bazen.
Alıntı:
Ama bu hikâye yalnızca bizim vedamız değil.
O sırada o da bizden vedalaşıyordur belki.
Ve kim bilir, onun vedası bizimkinden çok daha dramatiktir.
Onun son düşüncelerine bakmaya dayanabilir miyiz?
Sadece bir saniyeliğine bile…
Yazar, babasının hayatını yazarak tutuyor hayatta.
Anılarını, aile tarihini, bahçesini, çözdüğü bulmacaları, sigarasını, yürüyüşünü, varlığını…
Aklına gelen her şeyi.
Çünkü bir insanı yazdıkça, yokluğuna biraz daha katlanabiliyorsun.
“Onun bugüne kadarki varlığı, benim varlığımı doğruluyordu,” derken şunu hissettim:
Birinin varlığı, bizim kim olduğumuzu da ispatlıyor. Hatta bir ebeveynin varlığı umutlu, mutlu kalabildiğimiz çocukluğumuz, hala bir evlat olabildiğimiz bir evi simgeliyor.
Ama yokluğu…
Hafızanın bütün mekanizmasını çalıştırıyor.
“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Bu cümle kaldı içimde.
Çünkü ölümün bir son değil, başka bir hâl olabileceğini fısıldıyor.
Bu bir yas kitabıydı ama benim için hiç travmatik ya da dramatik değildi.
Belki de bu yüzden okurken içim daralmadı, aksine sakinleştim.
Benzer bir yas sürecinden geçmemiş olmama rağmen, yazarın bu kitabı el yazısıyla yazdıran duygularına çok yakın bir yerden okudum.
Sanki sayfalar arasında dolaşan his, bana da tanıdıktı.
Sanırım bizi birleştiren şey yasın kendisi değil, evlat olmak duygusuydu.
Ve onunla birlikte gelen o sessiz, güçlü baba sevgisi.
Bu ortak nokta, kitabı benim için bir yas anlatısından çıkarıp bir anı kitabına dönüştürdü.
Kaybın ağırlığından çok, hatırlamanın sıcaklığı kaldı geriye.
Okurken ölümle değil, bir bağla temas ettim.
Ve belki de bu yüzden…
Bu kitabı kapattığımda yas değil, minnet hissettim.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.