İnsan ne zaman kırılır? Kandırıldığını fark ettiği anda mı, yoksa kendi körlüğüne başkasının tanık olduğunu öğrendiği anda mı?
Hayatı boyunca insani giderlerinden dahi kısarak sahip olduğu koleksiyonu farkında olmadan parça parça kaybeden bir adamın hikayesinini okuyoruz.
Hayatından her şey gitmiş: para, düzen, gözleri… Savaş geçmişini silmiş. Ona göre elinde kalan tek şey, bir zamanlar sahip olduğu koleksiyon. Bu koleksiyon ailesine bırakacağı en değerli miras.
Kızı, sahip oldukları bu tek mirası satarak ailesini sadece hayatta tutmaya çalışıyor. Ve babasının üzülmemesi için satılan parçaların yerini boş kağıtlarla dolduruyor…
Kızı burada çok can yakıcı bir yerde duruyor. Babasına yalan söylüyor ama bu kötü bir yalan değil. “Gerçeği bilsen daha iyi olur” tarzı bir dürüstlük değil bu. Daha çok şu:
“Bunu bilme, çünkü bilirsen yaşayamazsın.”
Bazen insanlar mutlu olmak için değil, dağılmamak için yalanlara tutunur. Ve bazen o yalanlar çok insani olur.
Gözlerinin görmemesi bir lütuf mu yoksa görebilseydi bu durumda olmaz mıydı bunu düşünmeden kendinizi alamıyorsunuz.
Zweig’in güzel yaptığı şey ise: Kimseyi yargılamıyor. Ne babayı “kaçıyor” diye suçluyor, ne kızı “kandırıyor” diye. Sadece şunu gösteriyor: Hayat bazı insanlara o kadar ağır geliyor ki, gerçek bile lüks oluyor.
Kısa ama etkisi büyük bir hikâye. Bitince insanın içinde sessiz bir boşluk kalıyor. Dram yok, bağırış yok ama içten içe çökerten cinsten.
Bence bu hikâye, ‘insan her şeye dayanır ama her gerçeğe dayanamaz’ diyor.
·
76 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.