Georgi Gospodinov – Bahçıvan ve Ölüm
Bu kitabı okurken ağlamadım.
Ama içimde uzun süre geçmeyen bir ağırlık kaldı.
Sanki biri sessizce omzuma dokunmuş da ben neye dokunduğunu tam anlayamamışım gibi.
Bahçıvan ve Ölüm, bir babanın ölümüyle değil; ona hazırlanmakla, ona yavaş yavaş alışmakla ilgili. Hastalıkla birlikte gelen o tuhaf bekleyişi, umutla kabullenişin iç içe geçtiği o duyguyu çok tanıdık bir yerden anlatıyor. Baba bir bahçıvan. Toprağı bilen, sabrı bilen, her şeyin bir zamanı olduğunu bilen biri. Ölüm de bu yüzden kitapta bağırarak gelmiyor; usul usul yaklaşıyor.
Okurken şunu hissettim:
Bazı vedalar konuşarak yapılmıyor.
Bazı sevgiler büyük cümlelere ihtiyaç duymuyor.
Ve bazı kayıplar, insanın hayatına sessizce yerleşip orada kalıyor.
Gospodinov’un dili çok sade ama tam da bu yüzden acıtıcı. Hatıralar, çocukluk anları, yarım kalan düşünceler… Hepsi dağınık ama gerçek. Çünkü yas da böyle bir şey. Düzenli değil. Mantıklı hiç değil.
Bu kitap bana şunu düşündürdü:
Sevdiklerimizi kaybettiğimizde aslında onlarla ilgili değil, kendimizle ilgili bir boşluk kalıyor. Ve o boşluğu kelimelerle doldurmaya çalışıyoruz.
Bahçıvan ve Ölüm bittiğinde içimde bir sessizlik kaldı.
İyi hissettiren bir sessizlik değil belki, ama gerçek.
Ve bazı kitaplar zaten tam olarak bunu yapıyor.
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.